1. Ziemia to płynna masa gorących substancji otoczona warstwą zastygłych skał tworzących płaszcz zewnętrzny.

2. Płynna masa jest niejednorodna. Gorąca masa wykonuje nieustające cieplne ruchy konwekcyjne.

3. Podczas ruchów konwekcyjnych płynna masa podlega działaniu przyspieszenia Coriolisa. Widać to po odmiennym zachowaniu na półkuli północnej i południowej. Przyspieszenie, które daje efekt Coriolisa może wymuszać składową ruchu ciała skierowaną na zewnątrz lub do wnętrza rozpatrywanej kuli. Poddane tym czynnikom masy mogą chcieć "uciec" na zewnątrz.

4. Najistotniejsze jest zachowanie się płynnej masy ziemskiej następujące pod wpływem oddziaływania sił przyciągania przez ciała kosmiczne. Decydujące znaczenie ma oddziaływanie Księżyca. Ruchy dzienne Księżyca wpływają bardzo widocznie na zachowanie się mórz i oceanów. Ze względu na dużą gęstość i lepkość płynna masa Ziemi jest bardziej bezwładna niż wody morskie. Swój decydujący wpływ Księżyc pokazuje nam gdy powiążemy cykliczność trzęsień z cyklicznością położenia Księżyca względem Ziemi. Przykładowo oś wielka orbity Księżyca dokonuje pełnego obiegu w ciągu niespełna 9 lat. Taki właśnie odstęp czasu dzieli np. trzęsienia w niemieckim Aachen.

5. Pod wpływem sił zewnętrznych tworzą się ogniska trzęsień, których kolejne miejsca tworzą linię spiralną idącą od okolic biegunowych do równika. W zwolnionym obrazie mamy symetrię tych trajektorii na obu półkulach Ziemi.

6. Nowe centra fal głównych są początkami startu fal mniejszego rzędu idących bardziej w kierunku równika z prędkością o rząd większą od prędkości fali głównej. Prędkości przemieszczania się ognisk trzęsień Ziemi i ich wielkość są w pierwszym przybliżeniu efektem zakłóceń wywołanych przez Księżyc na wirujący bączek, który tworzy obracająca się Ziemia.

7. Szczególnie silne wstrząsy są przy niekorzystnym układzie Ziemi, Księżyca, Słońca i planet.

8. Na pierwszym wykresie punkty o współrzędnych -0,89;-62,87;-2,07 (1998) dobrze ilustrują kolejna tezę mówiącą o tym, że prawie jednocześnie występują impulsy gasnące w okolicach równika oraz impulsy początkowe w okolicach bliższych biegunom. Kolejne fale główne zachodzą na końce poprzednich (czas występowania). Najbardziej widoczne są obecnie fale występujące co 9*3=27 lat

9. Przykładem fali może być ciąg zdarzeń, których początek ma miejsce w 1931 roku na Nowej Zelandii, następnie 1944 Argentyna, 1970 Peru by dojść w 1979 roku do Ekwadoru.

10. Na półkuli północnej fale lubią startować z Alaski, natomiast na południowej z Nowej Zelandii. Te dwa punkty są symetryczne względem równika. Jest to kolejne potwierdzenie postawionych hipotez.

11. Procesy dynamiczne najchętniej opisujemy uśredniając w czasie ich przebiegi. Wstępnie można uśredniać zachowanie się danego terenu w przedziałach 10- letnich. Taki stopień przybliżenia dobrze uśrednia aktywność trzęsień. Pokazuje to rysunek . Przedstawia on ilości roczne zdarzeń o sile większej niż 7.

12.

Diagram 1

Diagram 2

14. LIFE ON EARTH CYCLES:

See: The Role of Culture & Impact of Philosophy

dr inz. Jacek Dunajewski
Author
Ul. Kniewskiego 2m4
PL-42 500 Będzin
e-mail: ritajacmi@poczta.onet.pl

Przedstawiony powyżej materiał został zgłoszony w czerwcu 2002 do
USGS National Earthquake Information Center